ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Το άλογο
απομακρυνόταν αργά
απ’το σημείο της γέννησης.
Με βήματα σταθερά
έφευγε με την πορεία του ανέμου..
Η χαίτη του
αρμένιζε σαν σημαία,
με φόντο την απεραντοσύνη του ουρανού.
Μόνο ο ήχος του έμεινε
να δίνει παλμό στην καρδιά του βρέφους..
Ο ουρανός
το κοίταξε και έρανε με δροσοσταλίδες
τα φυλλώματα των δέντρων
για να πιει.
Η γη
το αγκάλιασε ζεστά
και με το χρώμα και την πυγμή της,
το ανέθρεψε.
Η θάλασσα
το ταξίδεψε
σε όλο το πέρας της ζωής του,
του χάρισε συγκινήσεις και εμπειρίες.
Και ξάφνου,
εκεί στο τέλος της γραμμής,
συνάντησε και πάλι το άλογο..
Εκείνο,
στοργικά του ζήτησε
να ανέβει και να κρατηθεί γερά..
Μαζί,
ξεκίνησαν να πετούν στα σύννεφα,
να καλπάζουν στο άπειρο,
με τον ήλιο συντροφιά,
στην πιο όμορφη του ονείρου γειτονιά.