ΦΤΕΡΟΥΓΙΣΜΑ ΑΓΓΕΛΩΝ

Ηρθα να σε βρώ να μου πείς,
εσύ γλυκιά μου θάλασσα..
που μου μιλάς σιγανά,
εκεί στην άκρη των βράχων ακουμπισμένη
να ξαποστάσεις..
Τι να ΄γινε και χάθηκα..
Περπατητής ήμουν καλός,
και γρήγορος, και έτοιμος και θηριώδης..
Και ήρθες και μου απάντησες..
Νεράιδα ήσουν και θεά..
και όχι αντάρτης..
Αγάπης ήσουν αγκαλιά
και όχι δρόμος για να περάσεις...
Στεφάνι ήσουν του μαγιού,
ολάνθιστο,
πλουμισμένο..
μα θύελλα δεν ήσουν,
μήτε το ανηφόρι...
και εδιάλεξες και έβαλες, του πόνου το πανοφόρι..
Και έγινες τρόμος,
αντί για λυτρωμός,
πέτρα μονάχη και γή καμμένη..
Ακου με, σε γλώσσα θεάς μιλάω..
Είσαι τραγούδι ολάκαιρο,
με μάνας χρυσή καρδιά πλασμένη
Και με σκοπό να ζήσεις..
Να μοιραστείς, να δώσεις και να αγαπήσεις..
Να σώσεις, να βοηθήσεις..
Ηταν η σκέψη σου καλή
που σε εφερε κοντά μου..
Μείνε λοιπόν και άκου...
Φτερούγισμα αγγέλων...σε κρατούν αγκαλιά,
σε πάνε μακρυά..