ΜΝΗΜΗ – ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ
ΚΑΙ ΕΡΩΜΕΝΗ

Ριζώνω στον αέρα και στο φως
και κάτω από το στέρνο μου σχηματίζεται
μια πελώρια σταγόνα, διάπυρη,
από τη σάρκα του ήλιου.
Ριζώνω στο χώμα και το νερό,
και κάτω από το στέρνο μου σφίγγει
ένας διάφανος κρύσταλλος,
ένα οστέινο διαμάντι.
Τούσα 'χαμ, τούσα 'χαμ,
ξόρκι για τη μνήμη να κυλήσει
πίσω μπρος
και σε μυριάδες χρώματα κι εκλάμψεις ξαφνικές
να δείξει, να πει, να τραγουδήσει
αυτό που διάβηκε
κι αυτό που θά 'ρθει γιατί διάβηκε,
κι αυτό που μοιάζει αναπάντεχο
αλλά το περιμένουν όλοι.

Ριζώνω στον αέρα και στο φως,
στο νερό και στο χώμα,
και κρατάω τη μνήμη στα χέρια μου
σαν περιστέρι, σαν ερωμένη.