ΜΑΚΑΡΙΕΣ ΦΩΝΕΣ, ΘΕΣΠΕΣΙΟΙ ΗΧΟΙ

Μακάριες φωνές, θεσπέσιοι ήχοι
που γεννήθηκαν μέσα μου
όταν πρωταντίκρισα το φως,
και απλώνονται ακόμα στο κορμί μου,
αργά, μεθοδικά,
σαν ανάσα βαθιά, σαν μήνυμα ερωτικό…
Και δυναμώνουν•
δυναμώνουν πλημμυρίζοντας
τα χέρια και τα χείλη μου,
τα μάτια και την καρδιά μου•
διαποτίζουν τη σάρκα μου,
και χύνονται γύρω μου σαν μύρο
ή σαν αμυδρότατο φως.
Ακτινοβολεί το κορμί μου
ένα βόμβο αδιάκοπο, βαθύ,
και μεταδίδει τον κραδασμό του στον αέρα
που δονεί τα ουράνια
και τα σμίγει με τη γη.

Μακάριες φωνές, θεσπέσιοι ήχοι
που με πολιορκούν, και με χαράζουν,
που μ’ εκστασιάζουν και εισχωρούν
στη σάρκα μου βαθιά αλλ’ ανεπαίσθητα•
μέχρι που με διαλύουν σε μέρη απειροελάχιστα
και με ρίχνουν στη θύελλα του φωτός
που με ξεφτάει και με σκορπίζει
σαν καπνό από σημεία φωτεινά,
σαν σύννεφο από φλεγόμενα μόρια.
Κι έπειτα, μετά από αιώνες,
που διαρκούν μια μόνο στιγμή,
γιατί είναι κλειστοί για τη μνήμη,
έρχονται ξανά
μακάριες φωνές, θεσπέσιοι ήχοι,
και με ανασυνθέτουν:
χέρια, χείλη, καρδιά και κορμί,
ανάσα βαθιά, μήνυμα ερωτικό