ΚΡΙΜΑ

Λένε η καρδιά πως κρύβει πάντα απ’ το νου
ένα κομμάτι του δικού της ουρανού

Ένα κομμάτι τόσο δα μικρό, σα δάκρυ
για νά ’χει ο έρωτας αρχή κι ο λόγος άκρη

Γυναίκα μες του φεγγαριού το φως λουσμένη
κάτι κρατά όσο κι αν είν’ ερωτευμένη

Κι αν είναι Άρτεμις τον Αύγουστο στη Δήλο
έχω φυλάξει ένα τραγούδι να της στείλω

Σαν το μελτέμι τ’ αλμυρό και σαν το κύμα
με την πανσέληνο μην κλαις γιατί ’ναι κρίμα.