ΘΕΟΠΕΤΡΑ

Νάμαι εδώ στη Θεόπετρα.
Εγώ, η πιο αρχαία κάτοικος τον κόσμου.
Ιέρεια της Γης. Μόνη. Κατάμονη.
Μνήμη γεωμετρική
στις πτυχές των θεόρατων βράχων.
Ενδύομαι το ανάγλυφο σώμα μου.
Έρχονται κοντά μου οι φοβεροί πολεμιστές
από τη φυλή εκείνων που ξέρουν
να αγαπούν, να πολεμούν, να χορεύουν.
Φορούν υφαντά πελασγικά.
Άνθρωποι του Λίθου, του Χαλκού
και του Σίδερου, μεταφέρουν πέτρες
κυκλώπιες σε καιρούς αμνήμονες.
Ρίζες υπέργηρες,
θαμμένες στην υγρή σιωπή που στάζει
επάνω τους σταγόνα τη σταγόνα.
Και η Θεόπετρα,
πανάρχαιο κάτοπτρο με νέφη ηφαίστεια
κι εγκαύματα ήλιου.
Θεόμορφη,
ταξιδεύει έτη φωτός στο μέλλον.