ΕΡΩΤΑ ΕΣΥ…

Γύρνα
μέσα απ’ τη βοή ενός σεισμού
να τραβήξω
το σκουριασμένο σύρτη απ’ την εξώπορτα
νάρθεις στης αυλής μου τη μικρή πληγή
να σου φτιάξω ένα καφέ γλυκό.

Γύρνα
με την έκρηξη του μικρού ηφαιστείου
ν’ αφήσω γυρτό λίγο το παραθύρι
να μπεις
να σε τυλίξω μες τα ρόδινα σεντόνια τ’ ουρανού.

Γύρνα
μέσα απ’ τη βροντή μιας αστραπής
να σου βάλω ξύλα για ζεστασιά


να στεγνώσουν τα ρούχα σου καλά
να ξαποστάσεις μιαν ολόκληρη βραδιά
και ύστερα μείνε όσο θες !

Γύρνα
πάνω στου ανέμου τη χαίτη
και έλα ένα αυγουστιάτικο λιόγερμα
στων σπλάχνων μου τη θαλπωρή
μήπως λοιώσεις
αι σε πλάσω κεράκι
να σ’ έχω φιτίλι στα σεληνοπερπατήματά μου.

Γύρνα
και με το κυάλι μου το ακριβό
του θολού νερού σου το βυθό
θ’ αφουγκραστώ.

…Και ύστερα μείνε όσο θες !