Ν' ΑΡΘΩ ΓΙΑ ΛΙΓΟ ... ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΑΠΟ ΜΑΚΡΥΑ

Πες μου

σε ποιά απόμακρα λιμάνια «δένουν»

                                τα όνειρά σου

σε ποιες χρυσαφένιες έρημες ακτές

νάρθω για λίγο, έστω και από μακριά,

να τα ραντίσω με το άρωμα

                της πανσελήνου ;

Πες μου

στις συστάδες ποιών εξωτικών

                            δένδρων

δροσίζεται το κορμί σου,

νάρθω για λίγο, έστω και από μακριά

ν' ακουμπήσω την αύρα του ;

Πες μου

ποιανού καταρράκτη το νερό

χύνεται αστραπιαία στο κορμί σου,

φεύγει και χάνεται,

πού σβήνει ;

νάρθω για λίγο σαν αγρίμι

να γευθώ λίγο από το «άλας»

                    της σαρκός σου ;

Πες μου

στις ρωγμές ποιών βράχων

και

σε ποιες παραμυθένιες θαλάσσιες

                                σπηλιές

ακουμπάς της ψυχής σου τον ήχο,

νάρθω για λίγο

να αισθανθώ τον αντίλαλό του ;

Πες μου

ποιοι γαλαξίες σ' έχουν τυλίξει

και σε ποιες συντεταγμένες

                    βρίσκονται

νάρθω για λίγο ...

έστω και από μακριά

να διακρίνω

του προσώπου σου

τις θεάρεστες

ανταύγειες ;