L' ESPOIR

΄Αλλοτε στη πύλη του ΄Αδη
σαν νεογέννητο
με παρατά
και άλλοτε στου Αιγαίου τα λιμάνια
μου φτιάχνει μια φωλιά.

Αιώνες με λησμονά
στης Σιβηρίας τα φόντα τα λευκά
και λεπτό μου δανείζει
στα σεντόνια της τα πορφυρά.

Μα τα αστρόνειρά μου πελάγη
ανοιχτά
στο πιο ψηλό κατάρτι η αγάπη
ξενυχτά
με σπρώχνουν για ακόμα
μια φορά
μες την αντάρα και τη κοσμοθαλασσιά.