ΚΡΑΤΑ ΨΗΛΑ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΜΑΣ, ΓΙΑΤΡΕ

Λίγο πριν ξεκουραστούν

τα μάτια μας

από τη λαίλαπα των νυχτερινών

ειδήσεων,

καθώς κατρακυλάνε τα όνειρά μας

σαν κυλιόμενες πέτρες

και φτάνουν ν' ακουμπήσουν

τα πτώματα των σεισμών

της Ελλάδας και της Τουρκίας,

εγκλωβίζονται στα χρωματιστά

δωμάτια

στα κέντρα απομόνωσης

της Αγκόλα

και βασανίζονται μαζί με τα μικρά

έγχρωμα κορίτσια στο Νταρφούρ.

Για μας

που τις ονομασίες

πόλεων και κρατών

δεν τις συναντάμε

μόνο σε διαφημιστικά φυλλάδια

τουριστικών γραφείων,

και σε λευκώματα

παραθεριστικών θερέτρων.

Για μας,

που παράτησες τα μαύρα δερμάτινα

σαλόνια

τις μυρωδάτες φοιτητριούλες

και τα παχυλά φακελάκια

της ντροπής.

Για μας,

που έγινες ο επαναστάτης

των ονείρων μας

και πρώτος κολύμπησες

από τη μια όχθη στην άλλη

στο ποτάμι που χώριζε

τους υγιείς από τους λεπρούς.

Τουλάχιστον για μας, Γιατρέ,

κράτα ψηλά τα όνειρά μας,

στα οροπέδια της Βολιβίας

και μην τ' αφήσεις να πνιγούν

στις Ινδονησίες

και στ' αφρισμένα παλιρροϊκά

των Πουκέτ.

Μην τ' αφήσεις να μολυνθούν

στο Μπουρούντι

στην περιχή των μεγάλων λιμνών.

Μην τ' αφήσεις Γιατρέ

τα όνειρά μας να πτωχεύσουν

στο σκελετωμένο βλέμμα

του μικρού αγοριού

από το Νίγηρα.

Μην τ' αφήσεις να κομματιαστούν

δίπλα στα διασκορπισμένα μέλη

στα γεφύρια της Σερβίας.

Μην τ' αφήσεις τα όνειρά μας

Να καταρρακωθούν

στα πρόσωπα των παιδιών

των φαναριών,

στις μεγαλουπόλεις,

που έρχονται ακόμα μια φορά

να γυαλίσουν

τις εύθραυστες επιφάνειες

της ψυχής μας.

Για μας Γιατρέ

που έγινες

ο επαναστάτης των ονείρων μας.

Κράτα ψηλά

τα όνειρά μας ...