ΤΑ ΓΑΛΑΖΙΑ ΥΑΛΟΤΟΥΒΛΑ

Εκεί πάνω στων Ιμαλαΐων

τις ψηλές κορφές

σ' ένα πέτρινο μοναστήρι

όπου οι υδρατμοί

απ' τα σύννεφα γίνονται ένα

με τη χιονισμένη στέγη του,

από μια ρωγμή

στα γαλάζια υαλότουβλα οι ευωδίες

του κόκκινου κρασιού ζαλίζουν

τις ναρκωμένες αισθήσεις μου

και από τα ουράνια,

πνευστά και έγχοδρα

έρχονται να με τυλίξουν

στο κατάρτι σου.

Με αγιογραφίες απλών

και ιερών ανθρώπων

στολισμένοι οι άψυχοι τοίχοι.

Αλλά και με παιδικών χεριών

καλλιτεχνήματα.

Με βιβλία αλλοτινών χρόνων

ξεσκονισμένα από τα μυαλά σου

φορτωμένη η βιβλιοθήκη σου.

Μ' ένα μικρό «αιλουροειδές»

που μ' ένα σάλο έφυγε

από το δεξί μπράτσο σου

και ήρθε και στρογγυλοκάθισε

στην αγκαλιά μου.

Μ' ένα μικρό ονειροπόλο

ποδηλάτη

σάρκα της σαρκός σου,

ροδιές μες τη παραζάλη

του εφικτού και του μη.

Εκεί πάνω στων Ιμαλαΐων

τις ψηλές κορφές

σ' ένα πέτρινο μοναστήρι

από μια ρωγμή

στα γαλάζια υαλότουβλα.

Μια φιγούρα αέρινη

τριγυρίζει

μια,

σαν Θεά στου Ολύμπου την οροσειρά

και μια,

σαν γοργόνα

χάνεται στα νότια της Κρήτης τα νερά.