ΑΤΙΤΛΑ

Ι.

Η Αλήθεια γυμνή στο φως
Πληγώνει
Δεν αντέχουν τα μάτια τη λάμψη της
Γι’ αυτό βυθιζόμαστε στα πουπουλένια
Σύννεφα του ονείρου.


Το όνειρο – χάδι
Λυτρώνει την ψυχή
Ευνουχίζει τον πόνο
Κι έτσι γλιστράμε πιο ανώδυνα
Στη χοάνη του χρόνου



ΙΙ.


Γερασμένες πόλεις
Σπίτια φυλακές
Άνθρωποι υποταγμένοι
Η επανάσταση πέθανε
πριν καν γεννηθεί.

Το αίμα των αδικοχαμένων
Κραυγάζει τις νύχτες
Τα πελώρια μάτια των πεινασμένων παιδιών
Μάς φτύνουν
Βολεμένοι αστοί
Τεχνοκράτες με τα τετράγωνης λογικής
Κομπιούτερ – κεφάλια σας
Προσοχή,
κυρίως μη χαλάσουμε την τάξη
Και την ηρεμία των πραγμάτων