ΣΥΝΔΥΑΣΜΟΣ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ


ΑΠΟ ΜΙΚΡΟ παιδί οι λέξεις ασκούσαν μια τρομερή γοητεία επάνω μου. Στην αρχή παρακίνησαν την περιέργειά μου. Τα 'βαλα με τη σημασία τους. Γιατί αυτός ο συγκεκριμένος συν¬δυασμός γραμμάτων και όχι κάποιος άλλος; Τι ήταν αυτό που οδήγησε σ' αυτό το συγκεκριμένο συνδυασμό κι όχι σε κάποιον άλλο; Να 'γινε τυχαία; Όχι, αυτό τα απέκλεισα από την πρώ¬τη στιγμή, γιατί τίποτα δεν είναι τυ¬χαίο, για όλα υπάρχει κάποια αιτία που τα γεννάει, κάποιος σκοπός να υπηρετήσουν κι ένα αποτέλεσμα στο οποίο στοχεύουν ή καταλήγουν.
Μ' αυτή τη φιλοσοφία μπαίνω σε μια τέτοια διαδικασία ανακάλυψης του θησαυρού, του πολύτιμου φορτίου που κουβαλούν οι λέξεις και οι συνδυασμοί τους στη διαρκή κίνηση που είναι η ζωή κι ο εκφραστής της η γλώσσα.

Μια τέτοια σκέψη - ερώτημα, με οδήγησε στο άκουσμα της λέξης. Γιατί τονίζεται σ' αυτή τη συλλαβή και όχι σε άλλη; Τα 'βαλα με τον ήχο, την ακουστική της δύναμη, τη μουσική της. Ένιωθα έντονη μια ενέργεια να με τυλίγει. Κάθε λέξη φάνταζε ηφαί¬στειο που περίμενα την έκρηξη του για να δω την ουσία της ν' αποκα¬λύπτεται.

Τις λέξεις τις χρησιμοποιούμε σαν κάθε χρηστικό αντικείμενο στην καθη¬μερινότητά μας. Δεν αναρωτιόμαστε γι αυτές. Τις παίρνουμε ως δεδομένες, όπως τόσα άλλα εξίσου σοβαρά πράγματα στη ζωή μας, ανθρώπους, σχέσεις, την αγά¬πη, αισθήματα, τη φύση, τη γη που ζούμε, το διάστη¬μα που μας πε¬ριβάλ¬λει, το οξυγόνο που αναπνέουμε, κι έτσι τ' αφήνουμε να μαραθούν, γιατί δεν τα φροντίζουμε, δεν έχει διάρκεια ο έρωτάς μας καθώς λειτουργεί μόνο με τον εντυπωσιασμό κι όχι με την εντύ¬πωση που σ' οδηγεί σε ερωτήματα, κι αυτά με τη σειρά τους σε βγάζουν στο δρόμο για να βρεις απαντήσεις.

Και τότε μονάχα ανακαλύπτεις πως οι λέξεις προέκυψαν από βιωμένη εμ¬πειρία. Κι έρχονται να δηλώσουν αυτή την εμπειρία. Κάθε λέξη δηλαδή κρύ¬βει μέσα της ζωικό παλμό, δονείται από την ενέργεια, τη θέρμη της περι¬πέτειας που έρχεται να δηλώσει, να γνωστοποιήσει, να υπενθυμίσει στη συνέχεια της ιστορίας.

Όπως η λέξη "ελευθερία". Πόσο θαυμάσιος ο συνδυασμός της σημασίας της λέξης με το Μέλλοντα "μήτρα", το "έλεύσομαι". Πόση είναι η συγκίνηση όταν συνειδητοποιείς την τροχιά που διανύει και σε κάνει και σένα μαζί να τη διανύεις. Συνειδητοποιείς την αέ¬ναη κίνηση, το άφταστο, βγαίνεις στο δρόμο, ξεβολεύεσαι για να τη νιώσεις, να τη συναντήσεις. Συνειδητοποιείς τη διάρκεια ζωής που χρειάζεται, τη στά¬ση ζωής - κοιτάς μπροστά, την αναζητάς, παλεύεις γι' αυτήν σ' αλώνια μαρ¬μαρένια, σε θάλασσες με τέρατα μυθι¬κά, και μετά από κάθε βήμα, μετά από κάθε μάχη μετράς τα χιλιοστά που κατάφερες να κερδίσεις και κύρια να κρατήσεις. Κουβαλάει μαζί της μια κί¬νηση διαρκή, την αβεβαιότητα, την αγρύπνια, σε προετοιμάζει για τ' ανα-πάντεχο, το απροσδόκητο.

Δεν είν' αυτή η εμπειρία συγκλονι¬στικά κοντά σ' αυτό που αποκαλούμε "μυστήριο της ζωής"; Δεν είναι άγγιγ¬μα της ουσίας; Δεν είναι πολιορκία της ουσίας μια τέτοια συνειδητοποίηση; Και δεν είναι "φύση" το άλλο όνομα αυ¬τής της μοναδικής εμπειρίας; Δεν είναι η φύση ένα άλλο κανάλι να γευτείς αυτή την εμπειρία; Δεν είναι αιμάτινος τάχα ο δεσμός της φύσης με τη γλώσ¬σα; Και η γλώσσα τάχα δεν είναι η έκφραση του νου; Του συλλογικού νου που διανύει την πορεία του μέσα στον απέραντο χρόνο;

Αφήνω τα ερωτήματα ανοιχτά για¬τί ο δρόμος μπροστά μας, ευτυχώς, είναι μακρύς ακόμη.