ΜΕ ΕΝΑ ΤΙΠΟΤΑ

Ζευγάρι στη ζωή. Μόνη στο θάνατο

Ζευγάρι στο γέλιο. Μόνη στο δάκρυ

Πείτε μου. Είμαι ζωντανή;

Φυσικά, αναπνέω. Ζω όμως;

Που πήγε η ζωή μου;

Που κρύφτηκε το γέλιο μου;

Τι απέγινε ο αυθορμητισμός, η παιδικότητά μου;

Κάποιος μου στερεί τον ήλιο, το φως μου

Ή μήπως εγώ η ίδια;

Το τσιγάρο καίγεται όπως η καρδιά μου

Η στάχτη του ανεμίζει, όπως η πνοή μου

Να’ξερα τι θέλω. Να’ξερα τι κάνω

που είμαι, που βρίσκομαι, που θα πάω

Να άντεχα τη σιωπή μου, τη φωνή μου

Να συμβάδιζα με το γέλιο μου, την ανάσα μου

Να μπορούσα να πραγματοποιήσω τα όνειρά μου,

                                                τις προσδοκίες μου.

Ποια όνειρα; Ποιες προσδοκίες;

Ναι, είμαι μόνη.

Ναι, είμαι άδεια

Χωρίς ζωή, γεμάτη δυστυχία και θάνατο

Ο κόσμος είναι ο τάφος μου

Αρκετά ευρύχωρος για να περιφέρομαι

Κι αν ενοχλώ; Γιατί αισθάνομαι παρείσακτη;

Πότε θα βρω αυτό που ψάχνω; Τι ψάχνω;

Πλησίασε να μ’αγγίξει και εγώ τραβήχτηκα

Θέλησε να κρατήσει το χέρι μου. Ποιο χέρι;

Μου μίλησε σιγανά. Δεν άκουσα. Ήμουν αλλού. Που;

Με κοίταξε στα μάτια. Δεν άντεξα

Έστριψα το βλέμμα μου αλλού

Μήπως καταλάβει, μήπως ανακαλύψει τι;

                                      Μόνη στο θάνατο

                                      Μόνη στο δάκρυ

                                      Μια ζωντανή-νεκρή

                                      Χωρίς ψυχή, χωρίς πνοή

                                      Χωρίς ανάσα, δίχως καρδιά

Κάηκε σαν το τσιγάρο μου

που η στάχτη του σκορπίστηκε απ’τον άνεμο

Τα κομμάτια της διαμοιράστηκαν

Δεν θα τα ξαναβρώ ποτέ. Δεν θα τα πάρω πίσω

Θα μείνω ακόμη πιο μόνη, χωρίς καρδιά

                                      Αναπνέω ακόμα;