ΑΜΗΧΑΝΙΑ


Έκλεισε την πόρτα πίσω της και βγήκαν. Εκείνος περπατούσε μπροστά, αγέρωχος και στητός, κατακτητής με εμφανή τα σημάδια της πρόσφατης νίκης του και εκείνη ακολουθούσε με σκυμμένο το κεφάλι, πολιορκημένη και ηττημένη για άλλη μια φορά, αποδέκτης μιας άδικης ή πλαστής μοίρας, φορέας μιας παλαιολιθικής ιδεολογίας που διασώθηκε γενεές δεκατέσσερις και κατόρθωσε να την καταδιώκει στο σύγχρονο, απελευθερωμένο και επαναστατικό 21ο αιώνα.

Μπήκαν στο ασανσέρ και πάτησε το ισόγειο. Περιστοιχισμένη από τόσες σκέψεις και ερωτηματικά, ένιωθε να ασφυκτιά και να μην μπορεί να ανασάνει. Είναι τόσα αυτά που θέλει να ρωτήσει, τόσα αυτά που θέλει να ξεδιαλύνει και να καταλάβει, αλλά σιωπά. Η εποχή μας δεν προσφέρεται για ειλικρινείς απαντήσεις και ξεκάθαρους λογαριασμούς. Ψυχανεμίζεται ότι το μόνο που θα καταφέρει θα είναι οι υπεκφυγές και τα υπονοούμενα και έχει κουραστεί από τα ασταμάτητα παιχνίδια και λογοπαίγνια.

Θα ’θελε να ξεκινήσει διάλογο, να αναβιώσει το θεμέλιο και μοναδικό τρόπο επικοινωνίας και κοινωνικής συνύπαρξης, αλλά η ευθύτητα τρομάζει, οι αλήθειες πληγώνουν και ο εγωισμός απλά περιπλέκει τα πιο προφανή και αρχέγονα συναισθήματα. Υπάρχουν τόσοι τρόποι να προσεγγίσεις έναν άνθρωπο ή ένα ζήτημα και όμως, τη δεδομένη, ζητούμενη στιγμή, ένα σύννεφο κατακλίζει το μυαλό σου, ένα μούδιασμα διαπερνά τη γλώσσα σου, η αβεβαιότητα γίνεται άγχος και το άγχος αμηχανία που διαρκεί αιώνια, ή τουλάχιστον έτσι φαίνεται, γιατί ο ανελκυστήρας κάποια στιγμή φτάνει στο ισόγειο και οι μηχανικές κινήσεις αναλαμβάνουν να καλύψουν την απουσία του διαλόγου.

Περπατούν στο διάδρομο, κόσμος πηγαινοέρχεται, αλίμονο, πόσο να εκδηλωθείς σε δημόσιο χώρο, οπότε η συζήτηση περιορίζεται σε κοινότυπα θέματα, σε ακίνδυνους στοχασμούς και ανταλλαγή εμπειριών ή αστείων συμβάντων και κάποια στιγμή, πολύ σύντομα για τις δικές σου ανάγκες, ο διάδρομος τελειώνει και συνειδητοποιείς ότι οι δρόμοι σας χωρίζουν.

«Καληνύχτα. Καλή ξεκούραση.» Και η παράσταση τελειώνει. Τα φώτα χαμηλώνουν και το σκηνικό απλοποιείται. Είσαι πάλι μόνη και ασφαλής. Η αναπνοή σου επανέρχεται στην κανονική της συχνότητα, οι παλάμες σου χαλαρώνουν και η γλώσσα ξεμουδιάζει. Μα είναι λίγο αργά. Τώρα που μπορείς να αρθρώσεις δυο λέξεις ή ακόμη και ολόκληρη πρόταση, δεν υπάρχει κανείς για να τις ακούσει. Ο μονόλογος είναι η χειρότερή σου συνήθεια που όσο κι αν προσπαθείς να αποβάλλεις, σε καταδιώκει.

Ποιος από τους δυο αρνείται να ξεδιπλώσει τη σκέψη του; Εκείνος που αστειεύεται συνεχώς και δεν τολμά να σοβαρευτεί έστω και για ένα δευτερόλεπτο ή εκείνος που σιωπά και δεν τολμά να εκφραστεί; Πόσο ίδιοι μπορεί να είναι δυο χαρακτήρες που αντιδρούν τόσο διαφορετικά στην ίδια γενεσιουργό αιτία; Εμείς καθορίζουμε τις πράξεις μας ή το αντίθετο; Πόσο καιρό ακόμη θα αντιμάχεσαι τη φωνή στο βάθος του μυαλού σου που σου υποδεικνύει ανά πάσα στιγμή τις σωστές ή λάθος αντιδράσεις; Πόσες ευκαιρίες σκοπεύεις να χάσεις ακόμη προκειμένου να ωριμάσεις; Πόσο δύσκολο είναι οι κινήσεις σου να έχουν το αποτέλεσμα που επιθυμείς και να δηλώνουν τις προθέσεις σου;

Σε κάθε αναμέτρηση θα προσπαθώ να κάνω μια απογραφή και μια αξιολόγηση. Απογραφή της κατάστασης και αξιολόγηση της ιδιοσυγκρασίας μου. Σε κάθε περίσταση θα προσδοκώ να κάνω ένα μικρό βηματάκι, μια διακριτική και ισορροπημένη πρόοδο. Η επόμενη ατάκα υπόσχομαι να είναι: «Είναι νωρίς ακόμη για να χωρίσουν οι δρόμοι μας. Τι λες;» Μόνο που φοβάμαι ότι η παρατεταμένη σιωπή, θα μου στερήσει την επόμενη ευκαιρία.