ΜΟΝΟΚΡΑΤΟΡΙΚΗ ΘΛΙΨΗ
Αναρωτιέμαι
αν οι φωτιές των άστρων
είναι δικό σου χάρισμα
ή αν τα γοερά σου γκέμια
με φλόγισαν τόσο σπάταλα
που δε σαλεύει πια
καμιά πολιορκία μέσα μου.
ΣΤΟ άγιο εικονοστάσι
της ευγενικής νύχτας σκύβω
και τις ερημιές μου μία μία
τις ορκίζω εναντίον σου.
Στης υπόσχεσης τον ιερό λόφο
σταματώ και το ξεμονάχιασμά μου
σε ξενυχτάει
αυθεντικό, αλάθητο ακούμπισμα
στον ώμο μου.
Αφέντη μου,
σε όλα τα βλέμματα σου, βάζω σύνορα,
σε όλα τα βάθη σου άπιστους πόθους,
σε όλες τις αναταράξεις σου
θανατερούς ασπασμούς.
Πάρτε τον, μακριά μου,
κι αφήστε τον να στενάζει
με όψη καλογερική
και παρουσία βασιλική.