ΚλωνΑρια ανΕμων
Κρατώ κρυφό
το γιατρεμένο ξεπλάνεμα
σταγμένου μοιράσματος

εργόχειρο πλούσιας Θλίψης

χάμω ο ξύλινος σταυρός μου
πατητήρι πρωινού αστέρα
μου κατακαίει τα μέλλοντα
σε μπαλκόνι φωναχτής απόκρισης
σπάει τα κεραμικά σινιάλα
με μαντολίνα ταμένου καλοκαιριού

Και λίγο πιο ψηλά από την κορυφή

Ακάθιστο σπάσιμο στιγμής
εκβάλλει έρωτα χρυσωμένο
από το ξόδεμα
απόκοσμου κυπαρισσώνα