ΕΞΕΓΕΙΡΩ ΣΙΩΠΕΣ
Αναχαιτίζεσαι

από τις κορυφογραμμές
της κατακλυσμιαίας προφητείας μου

με σύξυλες κηλίδες
φαρμακωμένου καμβά.


Τις μέρες θηκάρια παφλασμού
σπαταλάς στις μπακιρένιες ματιές μου.

Τις νύχτες μανταλώνεσαι
στο πελαγίσιο τέμπλο,
άναυδος ηγέτης
πικραμένης καταλαλιάς,
δίσεκτος θεριστής
ξεντυμένης υπεροχής.

Σπαράζει του Σαρωνικού το κηροπήγιο,

αδέσποτος λίβας
αδικαίωτης λαχτάρας στον ουρανίσκο.

Μύρο αναχώρησης
μου φόρεσες
με στεναχτικό ράντισμα
σε ξορκισμένες θημωνιές.