ΑΓΙΑΣΜΑ ΠΝΟΗΣ
Σκορπίζω
την κλειδωμένη στάχτη της αγκαλιάς σου
στο χορό της φλέβας μου
και πλανιέμαι με ενθύμια ματιάς
σε στερνές παλάμες.
Τυλίγω
τη νυχτερινή υπακοή σου
με αργές, αλησμόνητες ασέβειες.
Γδέρνω
την ψυχή μου με ακράτητους
τελειωμούς.
Σου μιλάω για θερινούς, ματωμένους
κόρφους
και
σε συντροφεύω με πανέρημες προδοσίες.
Με αθώο ξεφύλλισμα τρεμούλας
σε ανταμώνω,
σα θανατερό ένστικτο.
Με αδίσταχτο βύθισμα αναμνήσεων
σε ανατέλλω
σαν ολόγυμνο κάλεσμα.
Αντάρα,
πολεμίστρες
και φιλιά.
Δυο χρόνια προσκυνώ
τη ραγισμένη σου ασπίδα.