Το πορτραίτο του Dorian Grey από τον Oscar Wilde…ίσως θα μπορούσε να ήταν και το δικό σου…

Ο Ιρλανδός ποιητής Oscar Wilde του 19ου αιώνα έχοντας προσχωρήσει στο καλλιτεχνικό ρεύμα που εκθειάζει την έρευνα του «Ωραίου» είναι ένας από τους θεωρητικούς της Τέχνης για την Τέχνη, ένας οπαδός της αναζήτησης του «Ωραίου» χωρίς την έννοια την ηθική ή την κοινωνική.
Στο έργο αυτό μας παρουσιάζει την Τέχνη να μιμείται τη ζωή. Το μόνο φανταστικό στοιχείο του έργου είναι το πορτραίτο που γερνάει στη θέση του ανθρώπου και το οποίο απεικονίζει το πορτραίτο της ψυχής του.
Ο ζωγράφος Basil Hallward φτιάχνει το πορτραίτο του φίλου του Dorian Grey που είναι ένα αληθινό αριστούργημα και για πρώτη φορά ο νέος Dorian ανακαλύπτει το μεγαλείο της ομορφιάς του. Αλλά αμέσως αναστατώνεται και καταλαμβάνεται από την αγωνία του μήπως αυτή η νεότητα και η ομορφιά με το πέρασμα του χρόνου χαθούν.
Τότε λοιπόν κάνει μια ευχή: αυτό το πορτραίτο μόνο του να μπορούσε να γερνάει και εκείνος να παραμένει πάντα νέος.
Με τη μαγεία της ευχής, ο Dorian διατηρεί τη χάρη και τη νεότητά του.
Ο Dorian καθοδηγούμενος στη συνέχεια από έναν κυνικό δανδή, τον λόρδο, Henry μαθαίνει ότι η τέχνη του να ζεις είναι πιο σπουδαία από την ίδια τη ζωή και ότι η έρευνα της ομορφιάς είναι ο μόνος λόγος που αξίζει να ζεις.
Μα η συνεχής αναζήτηση της ομορφιάς μετέτρεψε τον Dorian Grey σ’ ένα τέρας που δεν ξέρει πια να διακρίνει το Καλό από το Κακό παρά μόνο, όταν κοιτάζει το πορτραίτο του.
Ο Dorian έχει γίνει ένας δανδής, ακολουθεί μια ζωή κοσμική, επιπόλαιη και άσωτη. Με την ευχή του που εισακούστηκε, πούλησε την ψυχή του στο διάβολο χωρίς να το αντιληφθεί. Το πορτραίτο του μέρα με τη μέρα γίνεται όλο και πιο άσχημο καθώς χαράζονται πάνω του τα στίγματα της ψυχικής διαφθοράς, των ελαττωμάτων και της φαυλότητας του νέου Dorian.
Αυτός τότε βλέποντας το πορτραίτο του καταλαμβάνεται από φόβο μπροστά στο φρικτό θέαμα που φέρνει στα μάτια του.
Το αίσθημα του ναρκισσισμού και της εγωιστικής ικανοποίησης να είναι περίβλεπτος και να επιφυλάσσει στον εαυτό του μια προνομιούχο θέση μέσα στην κοινωνία τον οδήγησε στην απογοήτευση.
«Διότι η μοίρα φροντίζει για μας περισσότερο απ’ ό,τι εμείς για τον εαυτό μας» (κατά τον Δημοσθένη).
Κανείς δεν μπορεί να αποφύγει το πλήρωμα του χρόνου που θα έρθει αργά ή γρήγορα και που θα ανταμείψει τον καθένα μας σύμφωνα με τις πράξεις του και το έργο που πραγματοποίησε στην πορεία του, ως μια ανθρώπινη μονάδα.
Το πορτραίτο λοιπόν του Dorian Grey στράφηκε εναντίον του, τον εκδικήθηκε γιατί λειτούργησε σαν καθρέφτης της ψυχής του που είχε αρχίσει να μαυρίζει από την κραιπάλη, την ακολασία και την άσωτη ζωή του ιδίου.
Επομένως ο Dorian είναι παράδειγμα προς αποφυγή. Υποκριτής, αλαζόνας, υπερφίαλος, ψεύτης, ικανός για όλα όχι σπάνιος όμως. Σήμερα συναντάται σε όλες τις σχέσεις «προσωπείο με προσωπείο».
Είναι ο τύπος του ανθρώπου που παρουσιάζει με ωραίο και δόλιο τρόπο υποθέσεις φαύλες και χυδαίες προσπαθώντας να προσελκύσει το ενδιαφέρον των συνανθρώπων του και να τους οδηγήσει στην εξαπάτηση ματαιώνοντας τα όνειρά τους και τις ελπίδες που έτρεφαν από την ωραιότητα των λόγων του.
Η ασχήμια της συμπεριφοράς του και του χαρακτήρα του αποκαλύπτονται σιγά-σιγά και καθρεφτίζονται στο αληθινό του πρόσωπο που υφίσταται αλλοιώσεις και μεταβολές από τις κακές εμπειρίες, τα βιώματα και τη λαϊκή έκφραση του ψυχικού του κόσμου.
Άνθρωποι προς μίμηση θα μπορούσαν να θεωρηθούν οι απλοί και ταπεινοί άνθρωποι που δεν επιδεικνύονται, δεν διάγουν ζωή κοσμική και επιφανειακή και δεν είναι οι λίγοι και εγωιστικά προνομιούχοι.
«Διότι η μοίρα είναι καλή και οδηγεί εκείνον που την ακολουθεί και σέρνει εκείνον που αντιστέκεται» (κατά τον Πλούταρχο).