ΠΤΩΣΗ…

Είναι τελικά πιο δύσκολο από όσο περίμενα...
Δύσκολο να στέκεσαι όρθιος
όταν έχει κολλήσει το μυαλό σου.
Όταν πρέπει να καταβάλεις κάθε δυνατή προσπάθεια
να μη μένεις εκεί, να προχωράς.
Κάτι όμως σου κόβει τα πόδια,
σε καθηλώνει στη γη.
Και τότε λες πως θα πετάξεις.
Επικαλείσαι ό,τι σου δίνει φτερά.
Μια μελωδία.
Μια μελωδία και πετάς.

Και κάνεις το ταξίδι σου.
Κι όταν τελειώσει
συνειδητοποιείς ότι πατάς και πάλι στο έδαφος.
Στο επόμενο δευτερόλεπτο
είσαι και πάλι στη γη.
Στο λέω ξανά,
δεν είχα την απαίτηση να μου δώσεις το χέρι
για να σηκωθώ.
Μόνο να γυρίσεις και να μου ρίξεις μια ματιά.
Να μου χαμογελάσεις,
όπως μόνο εσύ χαμογελάς.
Δε φαντάστηκα ποτέ
ότι θα προσπαθώ να σε πιάσω.
Τελικά προσπαθώ;
Ίσως δε θέλω να σε πιάσω.
Ίσως να σ’ έφερα μέχρι εδώ για να μου δείξεις.
Σ’ ευχαριστώ...
Τώρα το έμαθα.
Πονάει πολύ η απόρριψη.
Σ’ ευχαριστώ...