ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΕΚΕΙ ΠΑΝΩ

Μέσα στην τρέλα των καιρών
νιώθω το θάνατό μου
μα να ξεφύγω προσπαθώ
και χάνω το μυαλό μου.

Έρχονται, φεύγουν η βραδιές
και τίποτα δε μένει,
μου λείπουν όλα αυτά εκεί
που η καρδιά προσμένει.

Τότε ακούω μια φωνή
«σταμάτα» να μου λέει
«μη γίνεις ένα μ΄ όλα αυτά
που το κακό αποπνέει..»

Ψάχνω το χέρι σου να βρω,
μα πέφτω στην παγίδα
της αυταπάτης μου κι εγώ
και χάνω την ελπίδα..

Ό,τι πιστεύω χάνεται,
την ψυχή μου στο σκοτάδι τη βυθίζει
το ψέμα που στο δίχτυ του μυαλού μου πιάνεται
και στο τίποτα πάλι με γυρίζει.

Τα όνειρα που χάνονται
είναι ό,τι πληγώνει
και μια ευχή ανεκπλήρωτη
τον κόσμο τον παγώνει.

Πόσες φορές σου ζήτησα
για λίγο να μ’ αγγίξεις,
την ύπαρξή σου να αισθανθώ,
την πόρτα σου ν’ ανοίξεις..

Θα περιμένω όσο ζω
το χάδι σου να νιώσω
κι όταν θα έρθω να σε βρω
το «είναι» μου θα σώσω..

Βλέπω τη λάμψη εκεί ψηλά..
Εσύ; Ή ένα αστέρι;
Σ’ έχασα έτσι ξαφνικά
σε ένα μεσημέρι…
 

Οι στίχοι του ποιήματος έχουν κατοχυρωθεί με συμβολαιογραφική πράξη.