ΩΔΗ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΠΡΙΓΚΙΠΑ

Για σένα που δε γνώρισα ποτέ μου.
Στους ήχους σου βαδίζω να σωθώ…
Στα λόγια σου βουτάω να πνιγώ…

Σ’ εσένα που δε διάλεξες να ζήσεις,
που πρόλαβες μονάχα να μιλήσεις
και όλα πριν πετάξεις να τα δεις.

Σ’ εσένα που διάλεξες το δύσκολο το δρόμο,
που με νόμους σιχαμένους ποτέ δε συμβιβάστηκες.
Σ’ εσένα που στην τύχη τους τους άφησες.

Για σένα που μας βλέπεις τώρα με τα μάτια των αγγέλων,
που χόρτασες να φλέγεσαι στο φως των αστεριών.
Στον πρίγκιπα της πόλης των χαμένων ποιητών…