ΜΗΝ ΤΡΟΜΑΞΕΙΣ…

Όταν θα φτάσεις
στην άκρη του γκρεμού,
όταν θα σκεφτείς
ότι δεν υπάρχει γυρισμός,
όταν τα μάτια σου δε θα δακρύζουν πια,
μη βιαστείς να προχωρήσεις,
κοντοστάσου λίγο πάνω απ’το κενό,
σώπασε για μια στιγμή μονάχα
και κοίτα βαθιά
μες στην ψυχή σου,
τόσο βαθιά
που ποτέ δεν είχες τη δύναμη να κοιτάξεις,
τόσο βαθιά….
Αλλά μην τρομάξεις,
θα τυφλωθείς απ’το σκοτάδι,
θα γεμίσεις αίματα,
αλλά μη φύγεις,
χάιδεψε απαλά τις πληγές,
μάλαξε τη ματωμένη μάζα,
μην απελπίζεσαι μωρό μου,
έτσι φτιάχτηκε κι ο κόσμος μας,
σιγά σιγά θα καταλάβεις
ότι στο βάθος ανθίζει
ένα μπουμπούκι,
αγκάλιασέ το
ζέστανε τα παγωμένα πέταλα
με την ανάσα σου,
πότισε τις μαραμένες ρίζες
με το σάλιο σου,
άδραξε γερά μέσα σου τη δύναμη,
που μόλις τώρα γεννιέται,
τη θέληση,
που μόλις τώρα ανδρώνεται,
την αγάπη,
που μόλις τώρα ανασταίνεται,
άκου τους χτύπους της καρδιάς σου,
που νόμισες πως είχαν σταματήσει,
προσπάθησε να κλάψεις ,
τα δάκρυα ανοίγουν καινούριους δρόμους
κοίτα το Θεό στα μάτια,
δε φοβάσαι πια,
τώρα
κάνεις τα πρώτα σου βήματα
ξανά,
άφησε τη θλίψη σου ελεύθερη,
το μίσος και τη φρίκη να ξεχυθούν,
στην αρχή θα σε προστατέψουν,
μετά όμως απομάκρυνέ τα
θα είσαι αρκετά δυνατή
να προστατευθείς μόνη σου

Όταν,λοιπόν,νομίσεις
ότι η ζωή σε πλήγωσε
κι ότι δεν τη χρειάζεσαι πια,
άσε με να σου δώσω μια συμβουλή…
Εκείνη σε χρειάζεται πιο πολύ!
Και πίστεψέ το αυτό,
είναι η αλήθεια…