ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Μια απορία στη ζωή μου
κι ένα αφώτιστο γιατί,
μια τάση χάους στην ψυχή μου
μία ανάγκη, μια σιωπή,
πόσο ακόμη θα γυρεύω
τη μια στιγμή τη μαγική,
τόση λαχτάρα, τόσο χρώμα,
κρύσταλλοι μίας προσμονής
πώς να χωρέσω τέτοιο κύμα
σε μια αβέβαιη αυγή…
Μία αλήθεια και ένα ψέμα
Σαν τον τρελό χορό ενός τυφλού,
στο έλεος του πάθους η λογική,
η ευαισθησία,
κλείνω τα μάτια
σβήνει η πνοή
τρέμουν οι ίνες του μυαλού μου
άρνηση
τρέλα
φυλακή,
η κάθε σκέψη δραπετεύει
φτιάχνει ιστορίες μαγικές,
στο πέταγμα του ανέμου
η ελπίδα φεύγει,
φεύγεις κι εσύ φεύγει το χθες,
επιλογή η μοναξιά,
απρόσωπη, πιστή, αληθινή,
πάγος σπασμένος όλη η λίμνη
πνίγει κάθε όνειρο,
κάθε κραυγή.
Δάκρυα,
Βροχή
Πάνω στ’αστέρια,
Στην αγκαλιά μου αχνοφέγγει
ένα τελευταίο πρωινό,
χαμογελώ
ανοίγω τα χέρια
προτάσσω στη σφαίρα
ό,τι πιο ζεστό, πιο αληθινό
σάρκα, ιδέες,
πόνο, αίμα,
καημό,
για μια απάντηση,
μια ηλιαχτίδα
μα όχι πια συμβιβασμό!