ΚΑΠΟΤΕ

Μου λες κλείσε τα μάτια, άνοιξε τα χέρια σου
και περπάτησε στα σύννεφα.
Κάποτε, σου απαντάω,
γεννήθηκα στα σύννεφα.
Μου λες ξάπλωσε στην καυτή αμμουδιά και άσε
τη θάλασσα να σε χαϊδεύει και τα φύκια
να πλέκουν τα βρεγμένα σου μαλλιά.
Κάποτε, σου απαντάω,
ήμουν φίλη με τα κοχύλια του βυθού.
Μου λες πήγαινε στην άκρη του γκρεμού
με τον άνεμο να τρεμοπαίζει στο κορμί σου
και άγγιξε το αγριολούλουδο που αιωρείται στο κενό.
Κάποτε, σου απαντάω,
ήμουν εγώ αυτό το αγριολούλουδο.
Μου λες σήκωσε ψηλά το κεφάλι και κοίτα
τον ήλιο στα μάτια, ψάξε ανάμεσα στα αστέρια,
πού είναι αυτοί που αγάπησες.
Κάποτε, σου απαντάω,
δε χρειαζόταν να ψάξω,
τους είχα μέσα στην καρδιά μου.
Μου λες αντίκρισε το βλέμμα σου
μέσα στα καθάρια νερά του ποταμού
και αναρωτήσου: “Και τώρα ;”
Κάποτε, σου απαντάω,
το βλέμμα μου ήταν η απάντησή σου.
Μη μου λες “πίστεψέ με” …..
Κάποτε μου έκλεψες την πίστη …