ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ

Δεν έχω αυτή τη δύναμη,
κάθε φορά που το σκέφτομαι
κάθε φορά που φτάνω στο χείλος του γκρεμού,
κάθε φορά που μένει μόνο η τελική κίνηση,
παγώνω ολόκληρη και σταματώ.
Γυρίζω τη σκέψη μου, το μυαλό μου
πίσω στη λογική και μίζερη ζωή μου.
Και κάθε φορά μισώ τον εαυτό μου,
πιο πολύ, πιο βαθιά, πιο ωμά,
γιατί δεν κατάφερα να υπερπηδήσω
τη μονοτονία μου,
γιατί το γκρίζο μονοπάτι που αποστρέφομαι
ασκεί μια τόσο μεγάλη έλξη πάνω μου,
γιατί φοβάμαι να ακολουθήσω τα νωπά χνάρια των άλλων…
Κι αναρωτιέμαι, αλήθεια,… γιατί;