ΤΟΥ ΚΥΡ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

Στο μικρό σου κοιμητήρι
του νησιού καραβοκύρη
κυρ Αλέξανδρε θα μπω
μαυροδάφνη να σου χύσω
αμανέ να τραγουδήσω
κι «΄Αξιος εστί» να πω.

Στης Κοκκώνας το κονάκι
κει που έπαιζες παιδάκι
κάλαντα θα πούμε οι δυο
θα κρυφτούμε μη μας πιάσει
απ’ την πόρτα σαν περάσει
τ’ άγριου κόσμου το στοιχειό.

Τη Φραγκογιαννού την ψεύτρα
να πηδά πέτρα την πέτρα
θα τη δούμε από μακριά
θα της πούμε να προλάβει
σ’ εκκλησιά να μεταλάβει
πριν χαθεί μες στα νερά.