ΕΚΜΥΣΤΗΡΕΥΣΗ

        ( De profundis )

Έτσι ξεμετρώ τις νύχτες μου

που φεύγουν. Γέρνοντας με λαχτάρα

πάνω στο τηλέφωνο, προσδοκώντας

πάντα το χτύπημα του, είτε για θάνατο,

είτε για ζωή • μα μήπως και ξεδιαλύνονται

ποτέ αυτά τα δύο; Ποιος θα μπορούσε

να μου πει τι ’ναι ζωή και τι θάνατος;

Αν έλιωνα εκστατικός

στο βωμό της όποιας αλήθειας

που κάθε φορά δικαίωνε, μόνο για μένα,

τον πόνο και τη δίψα της καρδιάς

ήταν γιατί πίστευα πως τίποτε

το ανθρώπινο δεν είναι κάτι ξέχωρο,

( από μένα, απ’ τον κόσμο, απ’ τους άλλους )

και πως μερικές φορές, τίποτε δεν είναι

πιο αληθινό απ’ αυτό που φαντάζει

ψεύτικο στα μάτια αυτών

που έχουν πια ξεχάσει
                                να ονειρεύονται.