ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ ΦΩΤΙΖΟΥΝ ΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ

Τα μάτια σου φωτίζουν
τη ζωή μου !
Ένα χαμόγελο, που ζήταγε
ν’ ανθίσει,
κλεισμένο
σ’ εφτασφράγιστο σεντούκι
[ δεν το λυπάσαι ; ].
Θέλει να γίνει μαίανδρος,
ν’ ανέβει
στο παραθύρι της ψυχής σου
κι ακόμα
πιο ψηλά,
να δεί τον Ήλιο !


…………

Τις νύχτες
της απόλυτης σιγής,
το σκοτάδι παλεύει
με τη μοναξιά,
χωρίς νίκη,
χωρίς ήττα,
κι η περηφάνεια διάτρητη,
[ δεν το λυπάσαι ; ]
γίνεται ικέτις στο θάνατο,
γιατί αγαπάει τη ζωή!
Αχ, πόσες φορές
Η σκέψη μοιάζει με τρυπάνι,
που διαπερνά μηλίγγια ματωμένα,
κι ο ήλιος της επόμενης ημέρας
πασχίζει να μου δείξει
πως υπάρχει!