ΣΤΕΛΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ

Κανόνι, που ξέρασε με δύναμη το ανθρώπινο βλήμα

στέλνοντάς το στον αέρα…………..

Ξετρύπωσε απ’ την τσέπη του ένα ξυπνητήρι
που ξάφνου χτύπησε δαιμονισμένα,
Η πλατιά χτένα, βγάζοντάς την μεγάλωνε
και δάκρυα γέλιου γέμισαν τα μάτια των παιδιών.
Όλοι μαζί, σαν άλλον Γαλάτη αρχηγό,
τον σήκωσαν ψηλά στα χέρια.
Τεράστια τα παπούτσια, εμπόδιζαν την είσοδο.
Ακόμη μια παράσταση γέλιου παίχθηκε
με το θέμα τούτο.
Στην κοιλία του κήτους,
με τα πατούμενα να προεξέχουν τώρα,
στα χέρια φορεμένα,
τα μάτια κλειστά, μιας κι άχρηστα του ήταν,
δούλευε τ’ αυτιά και την ελπίδα.
Δυο δεύτερα μετά τα τύμπανα,
ΠΡΕΠΕΙ ν’ ακούσει το κλικ

στέλνοντάς το στον αέρα…………

Γνωρίζει ότι κάποια μέρα θα συμβεί.
Ο προβολέας θα κυνηγήσει τη στιγμή
διανύοντας τα πενήντα ιπτάμενα μέτρα.
Σε στάση ακινησίας η κάμερα θα καταγράψει
την απόγνωση στο αιωρούμενο πρόσωπο που γελάει.
Το κλικ, βυθίστηκε στις σιωπηρές ανάσες των θαμώνων.
Ελλιπής ελιγμός, ελπίδα ληγμένη, θα τον προσγειώσει
για στερνή φορά στην τεράστια δυχτιωτή φούχτα.

στέλνοντάς το στον αέρα…………

το ζωντανό βλήμα κινείται τέλεια
κερδίζοντας και το σημερινό δείπνο του τρόμου.
Αποθεώθηκε απ’ τον κόσμο,
συνοδεύθηκε από τους κλόουν,
υποκλίθηκε με πρόσωπο που γελάει,
τους μυς σφιγμένους
και την καρδιά να πεταρίζει ακόμη.

Γνωρίζει όμως ότι κάποια μέρα θα συμβεί.
Οι άλλοι, με δάκρυα θ’ ανακατέψουν,
το παγωμένο γέλιο στο πρόσωπό τους.
Κι αυτός με γέλιο θα ειρωνεύεται
τον χάρο που φεύγει κλέβοντας το μισό του είναι.