ΠΤΩΣΗ ΙΚΑΡΟΥ ΕΚΣΤΑΤΙΚΗ

Δραπετεύοντας
από τις θυμωμένες φυλακές της γης,

κυνηγώντας ριπές ανέμου
στους διαδρόμους τ’ ουρανού,

χορεύω στ’ ασημένια σύννεφα
πιλότος εκστατικός,

σκαρφαλώνοντας στις φλεγόμενες ακτίνες του ήλιου
όλο και πιο ψηλά,

αναζητώντας να βρω μέτρο
για το όριο της αγάπης σου,

Ίκαρος με λειωμένο κερί στα φτερά του
γίνηκα,

γκρεμίστηκα στου κρεβατιού μας τη θέρμη
ανακαλύπτοντας στην ανάσα σου
στα χάδια σου
στην αγκαλιά σου
το μέτρο που στα ουράνια
έψαχνα να βρω.

Ξύνω το κερί που απόμεινε,
αποτινάζω καμένα πούπουλα,

εκούσια δεσμά επίγειας φυλακής
φόρεσέ μου,

στην ψυχή αυτή για πάντα δούλος
θέλω να είμαι.