ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΤΟΥ ΑΕΡΑ

Ακύρωνε το πλέξιμο του ιστού
λύνοντας σφιχτοδεμένους κόμπους,
βήματα αναίρεσης θέλοντας και μη.

Νοιώθεις να πλησιάζει η ώρα του πόνου ;
Στιγμή αλλαγής στο πρόσταγμα της αύρας ;
Άρνηση και φόβος στα πεπρωμένα που φοβάσαι.
Ίσως να πρέπει, καταξίωση μαχήτριας ;
...
και αρνείσαι, παρακαλάς, ικετεύεις.
Ποιόν ;
ξέρεις ;
... κανείς ποτέ δεν γνώρισε.

Κι έτσι τις ώρες των κόκκινων σκιών
ξεχύνεις μηχανοκίνητη δύναμη.
Αφήνεις τα δάκρυα του πόνου
μπερδεμένα να βγουν με αυτά του αέρα
στο πρόσωπό σου.

Να μη πιστέψεις ούτε συ
πως έρχονται φορές
που άδεια η ζωή, κάτι νέο ζητάει
...να γεμίσει,
και πονάει.