ΦΩΤΕΙΝΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ

Πέρασμα φωτεινού φαντάσματος
η παρουσία σου πλανιέται
στις μακριές συννεφιασμένες νύκτες μου.

Στο πήλινο θαλάμι
φωλιάζει ψυχή ακόρεστη.

Το βλέμμα σου ξεθωριάζει
του χρόνου τη καθυστέρηση,
παρέμεινε το άρωμα πάνω στα χαρτιά
διακριτικό
σχεδόν αδιόρατο,
με μια γεύση ηδονής.

Ντρέπομαι σα προσπαθώ
τη θέρμη σου να νοιώσω
τυχαία αγγίζοντάς σε.

Παράτολμος φετιχιστής των στίχων σου
σ’ απρόσμενες στιγμές χαιδεύω.

Μα τρίζουν οι πύλες της καρδιάς μου
στη δύναμη του πόθου
που το φάντασμά σου μεταφέρει.

Κι η λογική φωνάζει να το διώξω
κακή στιγμή μην έρθει
και το πληγώσω άθελά μου.