ΑΝΑΒΡΑ ΠΟΝΟΥ

Ποιο πλάσμα άραγε
σου σημάδεψε το είναι ;
Το μεγαλείο του μικρό
στην άβυσσο της ψυχής σου.
Νεφελώδεις διόπτρες,
κρύβουν τη θλίψη των ματιών σου.
Μα οξυγράφος ο λόγος σου,
ανάβρα σπάταλη στο πόνο.
Διαβάτες τον γεύονται,
λίγοι το φλασκί γεμίζουν για μετά.
Δειλιάζουν στην κατανόηση ;
Πιότερο στον τράχηλο, φόρτωμα απορρίπτουν ;
Κι εγώ,
στους στίχους ψάχνω των ματιών σου,
Το φάντασμα να 'βρω,
να το διώξω.
Μήπως δεν πρέπει ;