ΘΑ ΤΟΥΣ ΔΕΙΣ
να κλαίνε κρυφά, είναι άνθρωποι μόνοι


Είναι ένας ηλικιωμένος στην άκρη του δρόμου, μία κοπέλα στο παγκάκι της πλατείας, μία γυναίκα στο μετρό, ένας νέος μες στην βροχή...

Είναι όλοι εκείνοι για τους οποίους αδιαφόρησες και προσπέρασες επιδεικτικά, γιατί έτσι σε μάθανε να κάνεις. Σου φύτρωσαν στο υποσυνείδητο όλα εκείνα που πρέπει να αποφεύγεις αν θες να είσαι ασφαλής... Εάν δεν θες να πληγωθείς και να νιώσεις στο πετσί σου την απογοήτευση και την αποτυχία, εάν δεν θες να κλάψεις στον ώμο κάποιου γιατί τότε του δίνεις να κρατά ένα όπλο ανεκτίμητο: την αδυναμία σου, εάν δεν θες να δοκιμάσεις, εάν θες να μείνεις μισός...

Βέβαια η ασφάλεια αυτή προϋποθέτει και κάποια άλλα πράγματα. Στο γυάλινο κουτί σου δεν υπάρχουν χαραμάδες για συναισθήματα, δεν ολοκληρώνεσαι ποτέ ούτε ψυχικά ούτε σωματικά, δεν κάνεις όνειρα ή και αυτά τα λιγοστά που κάνεις δεν βρίσκουν πρωινά να τ’ ανατρέπουν, και έτσι το όνειρο μένει για πάντα όνειρο...

Όμως όλα αυτά δεν σε ενοχλούν και τα αγνοείς. Σε προσπερνά η ζωή και δεν τρέχεις να την φτάσεις. Μένεις πίσω και δεν σε ενοχλεί, δεν σε πειράζει. Κατά κάποιο τρόπο έχεις βολευτεί σε αυτό το γυάλινο κουτί σου. Πιστεύεις πως εάν δεν δοκιμάσεις, δεν ρισκάρεις και τηρείς το σχεδιάγραμμα της ζωής σου κατά γράμμα δεν θα χάσεις κανέναν, δεν θα πληγωθείς και το γυάλινο κουτί σου δεν θα σπάσει ποτέ...


Μην τους μοιάσω πόσο φοβόμουν
Να σ’ είχα για πάντα ευχόμουν και ‘γω
Και ‘γω που μπορεί να είχα σχεδιάσει αλλιώς τη ζωή
Τώρα και ‘γω τον κόσμο μου εδώ
Με μόνους ανθρώπους τον φτιάχνω και ζω...


Ώσπου έρχεται η μέρα που βλέπεις πως δεν είσαι μόνος... Βλέπεις και άλλους σαν κι εσένα να στέκονται πίσω και να φοβούνται το επόμενο βήμα, γιατί το βήμα αυτό μπορεί να τους φέρει εκτός προγράμματος.. Το βήμα αυτό μπορεί να τους κάνει να χάσουν κάτι... Κάτι που θα τους λείψει αργότερα... Κάτι στο οποίο δεν είχαν δώσει την απαραίτητη σημασία αλλά παρ’ όλα αυτά το ξέρουν.. Ξέρουν πως το παραμελούν αυτό το κάτι. Αλλά από την άλλη αν του δώσουν παραπάνω σημασία ίσως να χάσουν κάτι άλλο. Και αυτό το κάτι τους βασανίζει μια ζωή γιατί απλούστατα δεν ξέρουν ποιο κομμάτι της ζωής τους αποτελεί. Και μετά είτε μένουν με την απορία να τους μαστίζει ή τελικά το χάνουν.

Και τότε, και μόνο τότε καταλαβαίνουν τι ήταν σημαντικό και τι ασήμαντο, τίνος η απώλεια τους στοίχισε, τι θυμούνται και δεν θα λησμονήσουν ποτέ και τι ήταν ανώφελο εξ’ αρχής...


Η μέρα που βλέπεις πως δεν είσαι μόνος είναι εκείνη που συνειδητοποιείς τι άνθρωπος έγινες βλέποντας τον εαυτό σου σε κάποιον άλλον. Κάποιος που είναι σαν κι εσένα. Με τις φοβίες να τον κυριεύουν και να τον δένουν, να τον κρατάνε πίσω. Γιατί και εσύ έτσι ήσουν: μια ζωή μέτρια με χαρά μόνο από τη δουλειά, με γέλια και κλάματα μετρημένα, με καλές στιγμές ελάχιστες, με παρόρμηση καμία με ηχηρά ‘ σ’ αγαπώ ’ μηδαμινά.

Ώσπου ήρθε η μέρα που κάτι πήγε στραβά, κάτι δεν λειτούργησε όπως έπρεπε και έφερε τα πάνω κάτω. Έχασες αυτό το κάτι σου και ξαφνικά το κουτί σου σπάει. Το πάτωμα γεμίζει θρύψαλα μιας ζωής μισής που ποτέ δεν έζησες.

Όμως τότε ζεις και τη στιγμή που βλέπεις τον εαυτό σου στους άλλους ανθρώπους. Και αυτό είναι χειρότερο και από την ίδια την απώλεια που βίωσες, γιατί απλούστατα συνειδητοποιείς πως εσύ φταις για όλα και πως κατάντησες ότι περιφρονούσες. Διότι η στάση αυτή δεν είναι επιλογή. Είναι αυτοάμυνα. Είναι προστασία του εαυτού σου από την ίδια τη ζωή. Κι έτσι κατάλαβες κι εσύ πως τελικά δεν ήσουν τίποτε παραπάνω από αυτούς για τους οποίους αδιαφόρησες...

Ένας άνθρωπος μόνος.....


Θα τους δεις να κλαίνε κρυφά
Είναι άνθρωποι μόνοι
Θα σου πουν πως είναι καλά
Μα είναι άνθρωποι μόνοι
Συχνά θα βρίσκουν χαρά μόνο στη δουλεία τους
Θα αγαπούν πολύ τα παιδιά δεν θα ‘χουν δικά τους.

Προτιμούν να μένουν μισοί
Να μην δοκιμάζουν
Πως θα ήταν απ’ την αρχή το εγώ να μοιράζουν
Κρατούν μια θέση κενή για τον άνθρωπο τους
Για όποιον έφυγε μακριά
Και ζει στ’ όνειρο τους*

(*Άνθρωποι μόνοι – Monitor)